به اندازه آغاز دنیا

به بزرگی هیچ!

منتظر یك انفجار بزرگ

كه به واژه‌هایم رنگ عادت نپاشاند!

و تو را به کسی هدیه می‌دهم

 که صدای تو را از هزار فرسخ راه دور،

در خشم...

در مهربانی ....

در دلتنگی ...

در هزار همهمه‌ی دنیا

یکه و تنها بشناسد ...

کسی که راز آفتاب‌گردان و تمام سخاوت‌های عاشقانه‌ی این گل معصوم را بداند

و ترنم دلپذیر هر آهنگ..

هر نجوای کوچک؛ برایش یک خاطره‌ی مشترک باشد.

او باید از رنگین کمان چشمان تو تشخیص بدهد

که امروز هوای دلت آفتابی است؛

یا سرد و بارانی!

من او را که عاشق‌تر از من است هزار بار خواهم بوسید.